BERBAIRUDIENEA

Inguruotan azken aldian zertxobait bizitu da ingurumenari nolabaiteko kaltea egiten dien proiektuen inguruko eztabaida eta hika-mika, edo horixe somatu dut nik behintzat; esate baterako, konturatu naiz Ordunteko parke eolikoaren eraikuntza dela-eta nahiko zeresan handia ematen dabiltzala komunikabideetan. Hantxe daukagu, era berean, Gordexola herrian hondakin-biltegi supermoderno horregatik sortu den nahasmena. Begi aurrean daukagu egunean-egunean herri eta hiri askotan egiten diren txikizio urbanistikoak ere. Hainbat kontu eta ganorazko jarrera eskasa, Euskal Herrian behinik-behin, eta horrek arreta eman dit beste ezerk baino gehiagok, izan ere, berton sarritan aitzindariak izan gara proiektu txikitzaileen aurkako mugimenduetan, eta oraingoan begitantzen zait Jaurlaritza kupida barik ari zaigula ziria sartzen, proiektuak irenstarazten, eta gu (denok ez, jakina) mutu, geldi, etxean bero-bero.



Ordunteren kasuan, berbarako, hemen gainean ikusten den balizko paisaia honen arduradun bakarra Jaurlaritza izango da, baldin eta aurrera egiten badute proiektuarekin. Jaurlaritza delako, azken batean, Eólicas de Euskadi izenaren atzean dagoena, eta Gamesaren interesei “baietz baietz” esaten diena. Ez daietzela saiatu energia berrien kontua saltzen, jendearen borondate onarekin jolasten dabiltza eta. Energia berriak sustatzeko asmo horren atzean diru-asmorik ez dagoela ez du inork sinesten, honek guzti honek norbaiten poltsikoa beteko ez balu arduradun politikoen apustua beste bat izango zen, zalantza barik. Baina kontua are larriagoa da, parke eolikoen egitasmo horretan hanka, buru eta ganora bako beste proiektu batzuk ere ageri direlako: Kolometakoa (Gorbeiako parke naturalaren barruan), Garobel-Salbadakoa, Ganekogortakoa… inguru, pasaia eta jasangarritasunaren aurkako benetako atentatuak. Eta bitartean beste energia eta aukera bidegarri batzuei ezelako arreta eskaini ez.

Ez dut inola ere oinarririk gabeko panfletoa egin nahi, erabat ados nagoelako energi-iturri berriak bilatu, ikerktu eta sustatu beharrarekin, zelan ez, baina iraina iruditzen zait agintariak herritarroi benetako motibazioak eta planak ostontzen ibiltzea. Menako jendearen haserrea ulertzen dut, hara nora doakien Baskongadetako gobernua euren larretan 50 metroko errotak ipintzera, euren baliorik handiena den mendiak puskatzera. Neu ere haserretuko nintzateke, eta haserretzen naiz egunen batean bizikleta hartu, Villasanarantza jo eta mendiak arestiko montajean legez ikusiko ditudala pentsatuz.

Sabelpea samurragoa izaten da lepoa eta bularra baino, eta gorputzaren alde horixe nahiago dute hiri horretako gaztetxoek euren azken super moda berri-berria praktikan jartzeko. Ikustekoa da zelan modak halako modu inozoan zabaltzen diren gazteen artean, modu espontaneoan, nahikoa da ganorabakoren bat edozein ergelkeria egiten hastea eta beste jarraitzaile ganorabako bi izatea, ergelkeriak arrakasta izateko. Eta telebistan agertzen bada, hobe. Horrelakoetan, kapela atzerantza janztea edo orrazkera zatarra egitea ez da grabea: helduei ez zaie gustatzen, etxean kriston bronka, oihu batzuk eta kitto. Baina moda samuraien hara-kiriaren bertsio moderno izateak ez dauka horrekin zerikusi handirik, ezta hurrik eman ere. Guraso askok nahiago izango zuten seme-alabek larru gorritan ibiltzeko edo sexu orgia basatiak egiteko moda hartu izan balute, eta ez aizto zorrotz bat hartu eta barrura, gora eta behera eragitekoa (kinitoetako edalontziaren mugimendu arruntak mozkortzea baino bukaera tragikoagoa dauka aizto batekin egiten bada).


Internetetik jaitsi zuen bideo bat ikusita bururatu zitzaion ideia modaren “aintzindariari”. Gezurrezkoa zen bideoko hara-kiria, fijo, baina berari oso erreala iruditu zitzaion, eta aproba egitera ausartu zen, ondorioetan asko erreparatu barik: momentua bera interesatzen zitzaion, sentsazioa eta apurtzeko nahi hori, ez ostekoa, ostekorik ez zegoen, ez zen benetakoa, ukiezina zen berarentzat, ez zuen antzeman nahi. Bere irudi sarraskitua programa morboso guztietan agertu eta sarean zabaldutakoan etorri zen jarraitzaileen txanda. Hiri horretako gaztetxoek, hainbat moda apurtzaileez zeharo asperturik zeuden, eta liluratuta geratu ziren hara-kiriarekin, mundiala iritzi zioten, ez zeukan parekorik: ez koloretako pastillarik, ez zakileko “piersiñik”, ez amamaren zopan heroina botatzerik, ez txakurrarekin larrua jotzerik, ez bideo pornorik…. akabo hori guztia, apurtu behar bada, benetan apurtu behar da, tradizio zahar bat berreskuratuz, gainera. Hortik aurrera, ohikoa bihurtu da edozein nerabe errebelde metroko geltokian edo zentro komertzialetan sabela goitik behera ebakitzen ikustea, garbitzaileek txanda dobleak egin behar izaten dituzte gazteen txerrikeriak txukuntzeko, ez baita oso atsegina kolonia bat erosten joan eta dena odolez beterik topatzea, gainera, usain txarrekoak dira hesteak, kakaz beterik dauzkagu eta. Gazteek horretan ez dute pentsatzen, oso errespetu gutxi dute hara-kirizale ez direnekiko, hori ere egia da.

Ostera ere ikusten dira kaleetatik antzinako zorrotzaile horiek, euren motorra eta zorroztarri biribilari eragiten. Irudi polita da, malenkoniatsua.

Hoy toca ciclismo.


A cuenta del tema de Amstrong y sus victorias yo hay cosas que cada vez tengo más claras respecto al dopaje. Vaya por delante que no quiero quitar mérito a ninguno de los que corren semejante carrera, ni minusvalorar el esfuerzo físico y mental que supone aguantar 22 días de competición sin cuartel y volando sobre la bici , cualquiera que de pedales se puede hacer una idea de lo que esto supone. Pero hay que mirar en la trastienda del deporte de élite y dejar un poco de lado el romanticismo de los “esforzados de la ruta”. Me da que jamás van a pillar a Amstrong en un control antidoping, nunca, aunque se dopa, mucho y bien (como todos los corredores de élite en mayor o menor medida). A la organización del Tour no le interesa perder el tirón de Amstrong en los Yuesei, no puede dejar que se joda un mercado como ese, y claro,  como en el ciclismo se pilla a quien los que mandan quieren que se pille, pues en estas andamos. Y lo mismo si fuera cualquier otro corredor que en el que la organización viera un filón de oro, que quede claro. Como se ve, poco tiene que ver con el tratamiento que se da a otros corredores, a los que se les han hecho controles casi diarios en el Tour, despertándolos el día de descanso a las siete y media. Este tratamiento diferenciado de los capos de Tour para unos u otros corredores no viene de ahora, es de años, desde que Euskaltel comenzó a despuntar en la Grande Bouclé, y estoy seguro de que responde a un afán de persecución por motivos de oscuros intereses, dineros y toda esa mierda que que se queda debajo de la alfombra. Yo no defiendo el dopaje, pero o para todos o para nadie.

• El uso de un artificio (sustancia o método), potencialmente peligroso para la salud de los deportistas y/o susceptible de mejorar su rendimiento, o la presencia en el organismo de un deportista de una sustancia, o la constatación de un método, que figuren en la lista anexa al Código Antidopaje del Movimiento Olímpico“, y según el reglamento español, a esto: “Promoción, incitación, consumo o utilización de las sustancias y grupos farmacológicos prohibidos y de los métodos no reglamentarios destinados a aumentar las capacidades físicas de los deportistas o a modificar los resultados de las competiciones en las que participan“.

Ateniéndonos a esto, me atrevo a decir que se dopan TODOS los ciclistas profesionales, nuestros queridos Euskaltel incluidos, sin ninguna duda, unos mejor y otros pero, unos más y otros menos. A algunos les dejan doparse y a otros no. Sino que le pregunten a “Flor de un día” Pecharromán porqué ha desaparecido de la faz de la tierra ciclista, o a los ex-gregarios del yanki Roberto Heras y Tyler Hamilton porqué según han dejado el equipo américano y sus médicos no rinden ni al 30 por ciento de lo que rendían. Que se lo digan a Pantani o al Chava, dos personas que por lo que sea (en el caso del Chava porque no era mentalmente muy fuerte que se diga), no han soportado la dinámica en que se vieron envueltos, y toda esa mierda se los comió.


Siempre ha estado en el ánimo del deportista de élite mejorar su rendimiento a toda costa, y el mundo del ciclismo profesional lleva décadas haciendo uso de sustancias que mejoran más allá de lo normal el rendimiento físico del organismo; que se lo digan al escocés Tom Simpson que la cascó subiendo el Mont Ventoux hasta el culo de anfetas en el año 72, lo que pasa es que ahora toda esa escoria y ese mercadillo se esconde detrás de un telón de supuesto control legal y de lucha contra las sustancias  prohibidas que no sirve sino para usarlo como les conviene algunos en función de sus intereses. Un mercadillo en el que los grandes laboratorios y los ciclistas como el yanki que se prestan a ser conejillos de indias tiene mucho que decir.

Kirikino euskaldunek udan gaupasa egiteko ohitura handia dute, gizakien oso antzekoak dira zentzu horretan. Beti egoten da jaiaren bat kirikino-herriren batean, eta hara batzen dira gazte eta nagusi, batzuk dantzari ekin nahian, beste batzuk mutil-neskatan (edo agian kirikino ar-emetan esan beharko nuke), eta beste batzuek, gehienak, segun eta gaua zelan dabilen moldatzen dituzte helburuak. Nik, hau guztia jakin nuen arte, ez nuen ulertzen udako goizeetan zergatik ikusten ziren hainbeste kirikino errepideetan zapalduta eta barruak kanpoan, baina orain bai, orain hobeto ulertzen dut: txosnako barra zaintzen orduak eman ondoren gizajoak sabela eta garunak kalimotxoz edo kubataz blai abiatzen dira nor bere kirikino-zulora, eta ez dira kontuz ibiltzen errepidea zeharkatu behar dutenean; zeren osterantzean oso zintzoak eta hiritar onak izaten dira, eta zebra-bidezaleak gainera, bakarrik semafoaren botoiari sakatu ostean zeharkatzen duten hiritar modelo horietakoak.


Udako gauetan kirikino mutilak izaten dira neskatan gehien joaten direnak. Bai eta gaua mozkorren amaitzen dutenak ere, dena esan behar bada. Baina ez da bakarrik euren errua, ezta pentsatu ere, oztopo handiak dauzkate, guk baino hadiagoak, eta hori asko esatea da; izan ere, oso zaila da kirikino arrak eta emeak bistaz bereiztea, denak dira berdintsuak: marroixkak, mutur luzekoak eta sorbalda arantzaz betea, ez bularrik, ez ipurdirik, ez ile luzerik… jakina, kirikino koitaduak zoro ibiltzen dira zer topatuko duten ez dakitela eta erreakzio txarren beldur. Sorbaldako arantzen kontua ere hortxe dago, eta txortaldia ziztadaz beterik amaitzea bati baino gehiagori atzera eragiten dio azkenik larrutan hasteko aukera daukanean. Zorte txarra daukate kirikinoek horretan, eta dela alkoholak bista lausotzen dielako dela xiringa non edo non sartu behar delako, batzuk egoera konprometituetan amaitzen dute gaua… bueno, hobe horrela zapalduta amaitzea baino.

Idaztera ausartu naiz.


Bizitzaren oso aldi konkretu batean sarritan gertatzen da eguneroko bat idazten hasi eta handik egun batzuetara idazteari uztea, edo behin baino ez idaztea, edo boligrafoa hartu eta berba barik geratzea, edo zer dakit nik, kasuistika izan zabala da. Badira, noski, barrukoak isladatzeko beharrak bultzatuta orriak eta orriak idazten dituztenak, herreskadan eta egunean egunean huts egin barik, liburutxoa edonora doazela ere aldean eramaten dituztenak. Sekula ez naiz ni horrelakoa izan, ez dut egundo ere sentitu nerabezaroaren sentimendu ustez sakonak paper gainean isladatzeko premina hori, idatzi baino, irakurri izan dudalako gogoko lo aurreko momentu intimo haietan (eta aldi batean ere ohe alboan neukan mapamundiari begiratzea, harik eta munduko hiruburu guztiak buruz edo denboraren porazuz ikasi nituen arte. Alferrikako lana izango da, zu, baina mundu guztia harritzeko modukoa, gloria une txiki batzuk ematen zituena).


Idazle frustratu baten saiakera ere izan daitekeela bururatzen zait, bai, hainbat biderrez paper aurrean jarri eta parrafo bat osorik idazteko gai izan ez den baten saiakera. Benetako idazle askok nahiago izaten du paperaren konplizitatea pantailaren hoztasuna eta diridira nekagarria baino, baina ni neu askozaz ere erosoago nago tramankulu honen aurrean, errazago irteten dizkit ideiak eta ez-ideiak. Seinale ez naizela idazle izateko jaio.


Halakoxea izango da beharbada blogaren kontu hau ere, egun batean etorri eta hurrengoan alde egiten zaizun burutazioa, batek daki; edo agian ez, agian “egunero idaztearen txapelduna” izateko lasterketa zibernetikoa egingo dut eta egunean egunean barruak hutsituko ditut teklatuaren gainean (zentzu onean, gera dadila argi). Zeozer idazteko beste ematen du munduak, hori bai, norberaren bizitzaren ingurukoak ez badira, hurrean gertatzen direnak, edo lagun bati gertatutako gauzaren bat… Dena dela, argi daukat intimitateen berri emateko ez dudala idatziko, horretarako ez nuke egingo honen moduko leku publiko batean, eta gainera ez da hori nire asmoa, ze demontre! sikieran nire bizitza morbosoa izango balitz.