Esaten da denborarekin ahaztu egiten dela, baina sinestu eizue, hori gezur handia da. Emango dizuet proba bat:

Euskaldunak Ameriketara zeozer hoberen bila joaten ziren garai horretan (norantzak inbertitu dira azken aldian, dakizuenez) Lezamako mutiko bat Argentinara joan zen, ilusioz beterik. Amari esan ei zion itzuli egingo zela, eta ez kezkatzeko, eta idazten ikasiko zuela gutunen bat bidaltzeko. Urte luzeak eman zituen han, baina baserrian ez zuten gutunik jaso.

Ama semearen promesa beteko ez zela pentsatzen hasia zegoenean agertu zen baserriaren aurrean dotore jantzitako gizon bat auto eder batean. Semearen begiak eta sudurra ikusi zituen amak kapela luzearen azpian eta iruditu zitzaion hura zela, azkenik etxera buletatu zela Ameriketara joandako semea. Baina kapeladunak erderaz egin zion berba, eta andra gizajoak zekien erdera apurrarekin ulertu ahal izan zion euskera ahaztua zeukala semeak: “ama, se me ha olvidado el vascuence, así que ahora tendremos que hablar en castellano” esaten zion. “Zelan ba? hori ezin lei izan!” eta semeak “Pues si, y no te creas que me da ninguna pena”. Azken hori amak ez zuen ulertu, eta begitandu zitzaion kanpoztar hori ezin zela bere semea izan.

Harro joaten ei zen amerikanoa Lezamatik, esaten jadanik euskeraz ez zekiela, eta askoz gusturago zegoela horrela, eta amak ere ikasiko zuela espainolez zaharra izan arren, zeren euskerak, azken batean, ezer gutxirako balio du.

Amerikanoak eraiki gura zuen etxe-palazio itzela proiektua baino ez zen bitartean baserrian bizi behar zuen, eta baserriko beharretan lagundu. Espainolez, noski. Goiz batean kortan sartu zen amarekin behiak jeztera, berak aurreko egunean lurrean utzitako sardea ikusi ez, zapaldu egin zuen eta kolpe itzela eman zion sardearen kirtenak aurpegian, bete-betean. Garrasika hasi zen, eta gero purrustadaka, haserre, esanez: Ama! nork imini ete dok hau hemen! .

Amak orduan ezagutu zuen semea, azkenik.