Diñot nikJune 28, 2005 7:32 pm
Portugalete, ekainak 28, kafetegi bateko terraza. Eguzkipean egun ederra dago, aurrekoak baino freskotxoagoa, agian. Itsasoko printzak dakarren brisa atsegina dabil. Mostoarekin eman didaten olibatxoa daukat aho barruan. Ohiko eszena bat ikusi dut mahai batzuk harago: hogei bat urteko mutil beltz bat CD eta DVDak saltzen. Pentsatu dut beharbada baten bat erosiko dudala, zeren orain zinemetan dauden pelikulak edukitzen dituzte, eta aurreko udatik hona ez naizenez zinemara joaten, batere, ba huraxe nire aukera. Poltsikora eraman dut eskua eta gogoratu naiz atzoko bakeroetan ahaztu ditudala txaponak zein bileteak. Beti gertatzen zait gauza bera diruarekin, askorik ez daukat, eta gainera, edukiko ez banu bezala.
Mutila gugana etorri da. “Denda zabalik dago!” esan du. Horrela, euskeraz. Bueno, egia esan ez da izaten oso harritzekoa tabernetan saltzaile ibiltzen diren afrikarrek euskerazko berba batzuk jakitea. Horixe pentsatu dugu mahaian jesarrita egon garenok. “Zenbat balio du?” erantzun diot nik, eta bera “merke” esanez ekipajea hartu eta gure mahaira irribarretsu hurbildu eta gurekin jesarri da.
Ondorengo elkarrizketa guztia mahaian jesarrita geunden lau zurien eta mutil beltzaren artean euskera hutsean izan da. CDak erakutsi dizkigu, DVDak ere bai, baina horri guztiari baino gehiago berari begiratzen genion zeharo flipatuta. Kontatu digu lau hilabete daroazala Euskal Herrian eta “oso atsegin duela” hizkuntza, berba horiekin, “oso atsegin dut”. Zumaian eta Azpeitian ibili dela esan digu eta han den-denek euskeraz egiten ei dutela, batez ere Azpeitian, eta hantxe, kalean ikasi duela. Nik “Nongoa zara?” esan diot, eta berak, segurtasunez, “Senegalgoa naiz” erantzun. Susmatzen nuen, hangoak izaten dira eta kale-saltzaile ibiltzen diren gehienak. Baina gutxik egiten du euskeraz hain txukun, hain duin. Lau hilabetean. Bertendonako muturrandiekin gogoratu naiz.
Koaderno urdin bat erakutsi digu, hantxe apuntatzen ei dituelako euskerazko kontu guztiak. Eta egia da, hantxe dauka den-dena apuntaturik: esaldiak, hiztegia, berben esangura esaldiaren barruan, berbak ordenatzeko moduak… berak idatzitakoa eta jendeak azaldutako gauzak, hainbat letra ezberdinen zopa miresgarria orrialdeetan. Ikustekoa, benetan. Laster beste koaderno bat hasi beharko du.
Jonnhy The Dog pelikula erosi diot, eta beste bat Sahara izenekoa, Penelope Cruzen azken lana, antza (ez naiz zinefilo handia, ikusten denez). Eta ez dut prezioa negozioatzeko ahalegin handirik egin, aitzitik, eskatu duena ordaindu diot eta kito. Hamar euro? Hementxe dauzkazu. Eta pentsatu dut zenbaterainoko garrantzia duen beharrizanak eta borondate onak hizkuntza bat ikasteko orduan, eta ze txarto gabiltzan Euskara Herrian arlo bi horietan. Eta beharko genituzkeela Portugaleteko sengaldarraren moduko beste asko. Beltzak zein zuriak.
Mutila gugana etorri da. “Denda zabalik dago!” esan du. Horrela, euskeraz. Bueno, egia esan ez da izaten oso harritzekoa tabernetan saltzaile ibiltzen diren afrikarrek euskerazko berba batzuk jakitea. Horixe pentsatu dugu mahaian jesarrita egon garenok. “Zenbat balio du?” erantzun diot nik, eta bera “merke” esanez ekipajea hartu eta gure mahaira irribarretsu hurbildu eta gurekin jesarri da.
Ondorengo elkarrizketa guztia mahaian jesarrita geunden lau zurien eta mutil beltzaren artean euskera hutsean izan da. CDak erakutsi dizkigu, DVDak ere bai, baina horri guztiari baino gehiago berari begiratzen genion zeharo flipatuta. Kontatu digu lau hilabete daroazala Euskal Herrian eta “oso atsegin duela” hizkuntza, berba horiekin, “oso atsegin dut”. Zumaian eta Azpeitian ibili dela esan digu eta han den-denek euskeraz egiten ei dutela, batez ere Azpeitian, eta hantxe, kalean ikasi duela. Nik “Nongoa zara?” esan diot, eta berak, segurtasunez, “Senegalgoa naiz” erantzun. Susmatzen nuen, hangoak izaten dira eta kale-saltzaile ibiltzen diren gehienak. Baina gutxik egiten du euskeraz hain txukun, hain duin. Lau hilabetean. Bertendonako muturrandiekin gogoratu naiz.
Koaderno urdin bat erakutsi digu, hantxe apuntatzen ei dituelako euskerazko kontu guztiak. Eta egia da, hantxe dauka den-dena apuntaturik: esaldiak, hiztegia, berben esangura esaldiaren barruan, berbak ordenatzeko moduak… berak idatzitakoa eta jendeak azaldutako gauzak, hainbat letra ezberdinen zopa miresgarria orrialdeetan. Ikustekoa, benetan. Laster beste koaderno bat hasi beharko du.
Jonnhy The Dog pelikula erosi diot, eta beste bat Sahara izenekoa, Penelope Cruzen azken lana, antza (ez naiz zinefilo handia, ikusten denez). Eta ez dut prezioa negozioatzeko ahalegin handirik egin, aitzitik, eskatu duena ordaindu diot eta kito. Hamar euro? Hementxe dauzkazu. Eta pentsatu dut zenbaterainoko garrantzia duen beharrizanak eta borondate onak hizkuntza bat ikasteko orduan, eta ze txarto gabiltzan Euskara Herrian arlo bi horietan. Eta beharko genituzkeela Portugaleteko sengaldarraren moduko beste asko. Beltzak zein zuriak.
