Gaur bai. Eguna hurreratzen ari zela behin baino gehiagotan aipatu dut, eta azkenean iritsi da. Urtebete blog batean nire lehenengo mezua idatzi nuenetik. Urtebete nagusiagoa. Urtebete aldatuagoa.

Esan nuen orduan: Halakoxea izango da beharbada blogaren kontu hau ere, egun batean etorri eta hurrengoan alde egiten zaizun burutazioa. Batek daki; edo agian ez, agian “egunero idaztearen txapelduna” izateko lasterketa zibernetikoa egingo dut (…). Ez nengoen seguru, ez nekien zer dela eta hasi nintzen idazten, non eta blog batean, ezta kontuak luzerako joko lukeen ere. Ez nengoen seguru, batik bat inoiz ez nintzelako izan, ordura arte, orri aurrean jarri eta luze idazteko gai. Asmoz bai, beti ibiltzen nuen buruan zeozer idatzi behar nuelako ideia hori, baina oso arrakasta gutxirekin. Baina, bai, luze jo du, eta nahiko gogor, batez ere iazko uda amaiera eta udazken makurraren ostean. Ordutik aurrera hau guztia, zinez, nire bizitzaren parte bihurtu da., bai idaztea, bai sare globalera begira dagoen zirrikitu hau. Susmoa dut, era berean, bizitzaren garai ez oso on batean jausteak lagundu egin diola idazteko grinari bidea zabaltzen, eta bideari eusten.

Hortaz, ordenagailuak ekarri nau -ekarri ninduen esan beharko dut, urtebete pasa ostean- lanaz edo ikasketaz haraindiko idazkeraren mundura, eta geroztik paperean ere idatzi dut zerbait, lasai-lasai, etxeko sofan etzanda edota hondartza batean toallaren gainean. Gustua hartu diot horri ere, eta orain koaderno urdin bat eramaten dut aldean. Baina beti itzultzen naiz, salbuespen barik, pantailaren distiraren aurreko txokora, idatzitakoa bukatzeko, edo txukuntzeko, edo goitik behera aldatzeko. Horregatik ezin dut ikusi, inondik ere, Internetek eskaintzen digun espazioa eta mundu zabala idazkeraren etsai, Internet bera izan delako, niretzat, amua, erruduna. Zigorrik merezi ez duen erruduna, noski.

Kasu berezia ote da horrela idazten hastea? Baliteke, edo agian ez, aterako dira agian aurrerantzean aro digitalaren kumeak azalera. Luma barik, sagu bat eskuan dutela, baina seguru aski paperaren xarma zeharo ahaztu barik.