Kalean sua da.

Blogean idazten hasi nintzenetik inoiz ez diot ekarpenik egin ohiko lekuetatik kanpo (etxea, lana…), eta horregatik ilusio berezia egiten dit urruneko txoko galdu (niretzat sikieran, gaur egun leku galduak bi izango badira ere, gehienez) honetan ordenadore aurrean jarri eta hangotzat neukan nire aterpe horretan zerbait idaztea, eta konprobatzea aterpea inongoa eta leku guztietakoa delako, unean gura dudan leku horretakoa, izan litekeela jordaniarra, euskalduna edo txinoa. Gaurko mundu puta honen marabillak.

Ilusioa egingo zidan, seguru, blogari azken egunotan kameraz atzeman ditudan bitxietako bat ere eskaintzea, begietan pilatuz joan naizen sentsazioak modu errazago batean aurkeztearren beharbada.

Baina natorren harira. Kalean sua dela esan dut. Sua, inoiz jipoitu nauen berorik zakarrena, surtzuloak eta eztarria kupida barik sikatzen dituen horietarikoa. Akaban nago, Itsaso Gorriaren ertzean, Jordanian, eta hemen beroa ezin liteke basamortutik etorri, handik natorrelako, han beroa bero zelako eta ez su kiskalia. Ez naiz kexatzen hala ere, gustura nago, sentsazio berezia da deshidratazioaren laztana hain modu efektibo eta bizkorrean igartzea. Nork esango zidan niri berozale bihurtuko nintzela.

Ez daukat luzaroan jarduteko astirik, berandu delako, nekatuta nagoelako eta harrerako morroiari beste dinar bi ordaintzeko gogorik ez daukadalako. Jatorra da, baina ez beste dinar bi oparitzeko beste. Beraz, ez naiz astuna izango, eta berba pare bat (edo pare batzuk) besterik ez ditut tekleatuko ikusi eta gozatu berri ditudan lekuetaz, Jordaniako iparraldetik hegoalderantz egindako bidaia express hau deskribatzeko-edo.

Aireportura abiatu baino lehenago esan zidan norbaitek leku ezezagun eta berri batera bidaiatzen duzunean denborak beste osagai batzuk bereganatu eta modu ezberdinean pasatzen dela, eta gertatzen dela zuretzat igual hilabete igarotzea eta etxean gelditu direnentzat bost edo sei egun. Oraindik ez naiz etxera itzuli, baina susmatzen dut oraingoan ere denbora bihurri portatuko dela eta horrelako jokoekin barreak botako dituela gure kontura. Izan ere, nik duela aste bi inguru utzi nuen atzean Bilboko euri freskoa, egutegiaren arabera bost egun eskas pasatu diren arren, eta Ammaneko gotorlekutik entzun genuen ilunabar islamiko-kaotikoa aspaldi gertatu zela. Petran ere errealitateak dinoen baino denbora gehiago egon naiz hango mendi eta zintzurretan ateak, eskulturak eta tenpluak deskubrituz, eta Wadi Rumen gau ederrak bizi ditudala izarrei begira. Baieztatuko dut etxeratutakoan, baina uste dut kontua hortik ibiliko dela eta denborak nirekin, gurekin, jolastuko duela.

Ederto jolastu gainera.

Ederra delako Jordania. Ederra da hondar gorria eta bero kiskalia, eta basamortuan galdutako hiri arrosak. Ederra da egun batzuetan behintzat atzeko kezka, aje eta kaka guztia atzean uztea eta beste zerbait ezagutzea, beste zerbait, beste norbait izatea.

Uste dut ohituko nintzatekeela hilabete batzuk honela ematen eta lantzean behin nire sareko aterpe errarian zerbait idazten.