Ez daukat ezer berezirik Unamunoren aurka. Guztiok dakigu sekulakoak eta bi esan zituena bere garaian euskara zela-eta, museoan sartu behar zela, ez zela hizkuntza modernoa… baina tira, Unamunoren beraren obrak eta pentsakerak ez dit nazka berezirik ematen, pertsona argia zen, eta idazle ona. Guztiok dauzkagu gure traumak eta ni ez naiz inor Unamuno juzkatzeko, elementuak eta ezagupenak ere falta ditut-eta.

Beraz, Unamuno ez, baina bada beste pertsona bat nire pazientzia eta lasai hausnartzeko gaitasunaren mugak gainditzen dituena. Gainditu baino gehiago, leherrarazten dituena. Ez da zaila asmatzen. Gizon hau, literaturarekin zerikusia duen edozein ekitalditan Unamunorekin gogoratzen da, Unamuno aipatzen du, gurtzen du, berbaz “laztantzen” du (edo berak behintzat horixe uste du), Ematen du Unamunorekin korritzen dela, berbaren zentzu orgasmikoan. Bai, Azkuna jaunaz ari naiz.

Lehengo egunean Blas de Oteroren eskultura bat inauguratu zen Egaña kalean, eta hara atera zen Bilboko Alkate Jaun Txit Demagogikoa honako hau esaten: “Blas de otero era bilbaino en el sentido unamuniano de la palabra”. Beste idazle baten eskultura inauguratzean ere Unamuno agertu behar.

Suposatzen dut ez dela osorik bere errua izango, politikoei diskurtsoak idazten dizkietelako, baina hainbeste unamunismo merkearekin, nik, bera ez ezik, Unamuno ez agoantatzea lortu du.

Eskerrik asko, Iñaki.

azk