Diñot nikDecember 12, 2005 7:22 pm
Oker dabiltza kirola pasio politikoetatik eta nortasun-sentimenduetatik bereizi nahi dutenak. Ez diot desiragarria ez litzatekeenik kirolaz bere soiltasun eta edertasunean gozatzea, kirol ez kutsatu bat lortzea, ez, baliteke hori polita izatea. Edo agian ez, auskalo. Nik honako hau baino ez dut esaten: utopia hutsa da, hori egitea gizartetik beretik bereiztea litzatekeelako, eta hori, ulertzekoa denez, oso gaitza da. Eta gainera ezinezkoa.
Adibide hurbilak ugariak ditugu. Gaur, lotura ukaezin hori berresten duen albiste batekin bazkaldu ditut eguerdiko indaba zuriak: Oleguer Presas ba ei doa kontzentrazio batera Espainiako selekzioak deituta. Eta ez hori bakarrik, Luis Aragonesek – egunetik egunera Floquet de Neu-ren antz handiagoa duen agure maitagarri horrek- txalo adiskidetsua eman dio aurpegian. Berriak ez luke izango ezer berezirik kontatuko Oleguer Presas Kataluniako ezker independentistako militantea ez balitz, gaurdaino behin baino gehiagotan esan izan ez balu ez zaiola grazia handirik egiten Espainiako kontu hori guztia edota azkenaldian Kataluniako selekzioen aldeko kanpaina bat burutzen arituko ez balitz.
Albisteak, noski, hautsak harrotu ditu independentisten artean. Batzuei euren kirol-idolo politikoak huts egin ei die, eta gaurdaino aitortu dioten koherentzia bat-batean desagertu da, beste botifler bat bihurtzeraino. Beste batzuek ez dira hain gogorrak Oleguerrek hartu duen erabakiarekin (kontzentrazio batera baino ez da joan, egia esan, ez du partidurik jokatu) eta justifikazioak bilatzen dituzte: ezpabere LFP-k isuna jarriko diola, bere karrerarako garrantzitsua dela uko ez egitea, diru asko duela jokoan, gertatzen dena gertatzen dela lan asko egiten duela bere ideien alde… Vicent Partal kazetariak ere artikulu labur bat idatzi du honen harira, esanez, besteak beste, ondokoaren moduko gauzak:
Oleguer azkenean badoa, ez dut ukatuko triste sentituko naizela. Baina ez ordea bere jarrerarengatik. Triste sentituko naiz bera bezalako pertsona batek, herriaren alde hainbestetan agertu den pertsona batek, nahi ez duen leku batera joatera behartuta ikusi duelako bere burua. Horixe da zorigaitza: aukeratu ahal ez izatea; jendeak hautatzeko ahalmena ez izatea, egin nahi ez lituzkeen gauzak egin behar izatea.
Adierazpenei erreparatzen hasita, bitxiak suertatu zaizkit Ernest Benach-ek egin dituenak. Izan ere, euskal erreferentziak ezin ziren alde batera utzi eta Kataluniako Parlamentuko Presidenteak gogoratu gura izan du “geroztik Herri Batasunan ardura politikoak (sic) izan zituztuen jokalariek ere Espainiako selekzioarekin jokatu zutela” eta beraz, ezin zaiola Oleguerri ezer leporatu. Suposatzen dut Benach jauna Jose Angel Iribarrez ari zela, nahiz eta ez nagoen batere ziur zarauztarrak inoiz izan duen “ardura politikorik” HBn. Egia da, dena den, gure artean inoiz ez dela jazo Oleguerrekin gertatutako gatazkaren antzekorik, eta aukera politikoen gainetik futbolari gehienak (eta gainontzeko kirolari gehienak, Aratz Gallastegi rugbylaria izan ezik, oker ez banago) txintxo-txintxo joan direla Espainiako selekzioetara. Ikusiko dugu Oleguerrek zer egiten duen. Kik, bitartean, bere alde esan behar dut inoiz ez dudala ikusi halako konpromiso politikoa kirolari batengan.
Topiko batekin amaituko dut hankabururik gabeko hausnarketa astelehenitikoa: Football is football (eta politika, baten baten zalantzarik baldin bazuen).
Adibide hurbilak ugariak ditugu. Gaur, lotura ukaezin hori berresten duen albiste batekin bazkaldu ditut eguerdiko indaba zuriak: Oleguer Presas ba ei doa kontzentrazio batera Espainiako selekzioak deituta. Eta ez hori bakarrik, Luis Aragonesek – egunetik egunera Floquet de Neu-ren antz handiagoa duen agure maitagarri horrek- txalo adiskidetsua eman dio aurpegian. Berriak ez luke izango ezer berezirik kontatuko Oleguer Presas Kataluniako ezker independentistako militantea ez balitz, gaurdaino behin baino gehiagotan esan izan ez balu ez zaiola grazia handirik egiten Espainiako kontu hori guztia edota azkenaldian Kataluniako selekzioen aldeko kanpaina bat burutzen arituko ez balitz.
Albisteak, noski, hautsak harrotu ditu independentisten artean. Batzuei euren kirol-idolo politikoak huts egin ei die, eta gaurdaino aitortu dioten koherentzia bat-batean desagertu da, beste botifler bat bihurtzeraino. Beste batzuek ez dira hain gogorrak Oleguerrek hartu duen erabakiarekin (kontzentrazio batera baino ez da joan, egia esan, ez du partidurik jokatu) eta justifikazioak bilatzen dituzte: ezpabere LFP-k isuna jarriko diola, bere karrerarako garrantzitsua dela uko ez egitea, diru asko duela jokoan, gertatzen dena gertatzen dela lan asko egiten duela bere ideien alde… Vicent Partal kazetariak ere artikulu labur bat idatzi du honen harira, esanez, besteak beste, ondokoaren moduko gauzak:
Oleguer azkenean badoa, ez dut ukatuko triste sentituko naizela. Baina ez ordea bere jarrerarengatik. Triste sentituko naiz bera bezalako pertsona batek, herriaren alde hainbestetan agertu den pertsona batek, nahi ez duen leku batera joatera behartuta ikusi duelako bere burua. Horixe da zorigaitza: aukeratu ahal ez izatea; jendeak hautatzeko ahalmena ez izatea, egin nahi ez lituzkeen gauzak egin behar izatea.
Adierazpenei erreparatzen hasita, bitxiak suertatu zaizkit Ernest Benach-ek egin dituenak. Izan ere, euskal erreferentziak ezin ziren alde batera utzi eta Kataluniako Parlamentuko Presidenteak gogoratu gura izan du “geroztik Herri Batasunan ardura politikoak (sic) izan zituztuen jokalariek ere Espainiako selekzioarekin jokatu zutela” eta beraz, ezin zaiola Oleguerri ezer leporatu. Suposatzen dut Benach jauna Jose Angel Iribarrez ari zela, nahiz eta ez nagoen batere ziur zarauztarrak inoiz izan duen “ardura politikorik” HBn. Egia da, dena den, gure artean inoiz ez dela jazo Oleguerrekin gertatutako gatazkaren antzekorik, eta aukera politikoen gainetik futbolari gehienak (eta gainontzeko kirolari gehienak, Aratz Gallastegi rugbylaria izan ezik, oker ez banago) txintxo-txintxo joan direla Espainiako selekzioetara. Ikusiko dugu Oleguerrek zer egiten duen. Kik, bitartean, bere alde esan behar dut inoiz ez dudala ikusi halako konpromiso politikoa kirolari batengan.
Topiko batekin amaituko dut hankabururik gabeko hausnarketa astelehenitikoa: Football is football (eta politika, baten baten zalantzarik baldin bazuen).
