BERBAIRUDIENEA

Amurrio, azaroaren 6a, arratsaldeko ordu bata. Goizean goiz arineketan hasi direnak berrogei kilometro bete ostean hasi dira herrira heltzen. Atzean utzi dituzte ia 800 metroko desnibela, larreak, basoak, aldatsak, haitzak eta lokatzez beteriko bidexkak, bai eta jende ilara luzanga eta koloredun bat paisaia garbi baten babesean. Kontrol-puntuetan bete beharreko papertxoa aldean daramate, baina goizean jasotako moduan, hutsuneak zuri-zuri. Plazan paratutako karpara heldu ahala, zerbait edan, palmeratxoa bat ahoan sartu eta papera aurkezten dute oparia jasotzeko. Mendiko Lagunak taldekoek Gorobel Ibiladia amaitzen duten mendizaleentzat prestatu duten “oroigarria” ez da edozelakoa: sudadera dotore-dotore bana. Ez da gutxi, ez horixe, inskripzio merkea ordaindu (3 edo 5 euro) eta ordainean zer jaso? antolaketa aparta, leku ezin ederragoak eta, gainera, jatekoa eta opari polita. Dena ederto. Gehienontzat behintzat.

Oparia jasotzera paper zuriarekin joaten direnak, ostera, ez dira pozten. Kontrol-puntuetan bete bako txartela duenak ez du oparirik jasotzen, eta eurek igaro direnean kontrolak ez zeudenez prest, ezin da baieztatu ibilbidea bete duten ala ez. Orduan agertzen dira haserreak, oihuak eta korrikalarien kexa ustez gordinak. Antolatzaileen azalpena argia da: hau mendi-ibilaldi herrikoia da, ez mendi-lasterketa, eta betiko izpirituari eta izaera herrikoiari euste aldera gutxieneko denbora batzuk ezarri dira; zehatz-mehatz agertzen da arauetan. Halandaze, ibilaldia denbora horietatik behera egiten duenak badaki zer dagoen, ez dago arazorik ibilaldia horrela egiteko eta eskaintzen diren zerbitzuak erabiltzeko (masajeak, janaria, edaria…), baina oparirik ez. Horretan geratzen da kontua, batzuk kexaka (oparia halamoduzkoa zenean ez ziren kexatzen, total kamiseta zatar batengatik), eta ordutegi arruntaren barruan heltzen hasten garenok oparia lasai-lasai jasotzen.

Atzo gertatu zen hau guztia, eta zer pentsatua eman dit mendi-ibilaldien izaera dela eta. Jende asko ikusi nuen atzo arineketan Gorobel Ibilaldian, asko, iaz baino gehiago eta seguru aski duela urte bi baino gehiago. Modan jartzen ari dira mendi-lasterketak eta oro har mendian korrika egitea. Ez nago kontra, are gehiago, susmoa dut ni neu ere tentaldian jaustear nagoela, mendiaz eta naturaz bete-betean gozatzeko modurik aproposena ez dela jakin arren. Mendian korrika ibiltzea erronka fisikoa da beste edozer baino gehiago, nork bere buruarekin duen lehia bizia, gure mendizaletasun tradizionalan baino markatuagoa. Horregatik, Gorobel Ibilaldia bezalako ekitaldien izaera beste bat da; erronka fisikoa ere izan daiteke, eta bada, baina horren gainetik daude giro mendizalea sortzea edota gure eskualdeko inguru eder hau ezagutzera ematea (eta beste toki batzuetan, tokatzen dena)… azken batean, lehia hutsetik urruntzen diren kontuak. Badago beren-beregi prestatutako mendi-lasterketen egutegi bat, bere arau eta oinarri bereziekin, eta amurriarrek hori argi daukate, ez dutela euren ibilaldia lasterketa bihurtu gura.

Gainera, ez ote du merezi atzokoaren moduko egun batean pausoa apur bat moteltzea, arnasa hartzea, eta baita jesartzea ere, honetaz patxadaz gozatzeko?

Argazkia: Arkaitz San Jose

Badaude halabeharrez sufritzen duten pertsonak, mina edo nekea saihestu ezin duen jende asko, eta horientzat txarto pasatzea ez da gutsuko kontua, inolaz ere. Baina sufritzaileen taldearen barruan bagaude afizioz-edo sufritzaile bihurtu garenok. Uste dut nork bere buruarekin izaten duen aurrera egiteko lehiaren parte bat besterik ez dela, nire kasuan behintzat halaxe da. Bizitzaren arlo askotan jar ditzakezu aurrera begirako erronkak, lanean, ikasketetan, garapen pertsonalean, eta zure muga fisikoak neurtu eta gainditzea da agian modurik-eta errazena, oinarrizkoena… “basatiena” esaten joan naiz baina igual larregizko berba da horretarako, ez dakit. Kontua da kirolean nahita eragiten den sufrimendu fisiko hori niretzat buru barrukoak garbitzeko tresna dela, gardenago sentitzen naiz lasterketa bat amaitu eta halako neke sakona jasan ostean, eta zure izena zerrendan apur bat gorago ikusten baduzu, goiz borobila. Ego-ari jaten ematea da, azken batean.

Iaztik honako aldaketak ikusteko beste aukera bat izan da gaurko duatloia: orain dela justu urtebete fresko nenbilen, indartsu, oso aurrean nire mailarako, arineketan itzel eta bizikletan taldetxoaren erritmoari jarraitzeko arazo barik. Gaur ez naiz gai izan talde biren gurpila hartzeko, hankak ez doaz, eta ulertzekoa da benetako entrenamenduak oooso lantzean eiten dituzunean. Esan diot aitari, ez, lasai, bizikletako zirkuitoa nahiko laua da, ez dago aldatsik apenas. Bai zera! iaz ez ziren egon, baina gaur zirkuito berean iruditu zait beste koska batzuk egin dizkiotela kaminoari, ia ia seguru nago. Hala ere, Gernikan baino hobeto, hori bai. Baina beste urte bat da, beste momentu oso desberdin bat.